یک حرف از هزاران

چنان گریست که هیزم شکن پشیمان شد

به خویش گفت کزین روزی سیاه چه سود؟

دریغ چند توان خورد نان خون آلود

درخت گفت بزن گریه ام ز جور تو نیست

شکایت از تو ندارم حکایت دگری است

مرا شکایت از این تند تیز چالاک است

که دسته ی تبر از ماست

جگر ز جور جگر گوشه ای مرا چاک است.

شعر از دکتر سرامی